To be Me, is the best I can be

 

Je hield van motoren en van muziek. Ook heel veel van gezelligheid. Dan begon je te swingen in mijn buik. Je hebt heel veel gevlogen en gereisd voor de geboorte.

En ik: ik was kerngezond en gelukkig. 

Tegen de uitgerekende tijd was de babykamer klaar, wit, met accenten rood en blauw. De knuffels zaten op je te wachten. Na de uitgerekende tijd voelde het als vakantie. Ik hoefde niets meer te doen en kon genieten van mijn rust. Ik kon me toen gelukkig nog geen voorstelling maken van de bevalling, je was de eersteling. Tien dagen over tijd zijn je vader en ik een gezellig avondje uit geweest, naar jazzclub Alto, in de hoop dat je door dit muziekgeweld zou willen komen, maar nee, je genoot met volle teugen en ik voelde me na die avond nog fitter dan voorheen.

Mijn vroedvrouw had ik mijn enige zorg verteld: Voor mijn gevoel zat jij in een zeer solide rubberen zak, zonder begin en zonder einde en ik kon me niet voorstellen dat er een manier zou zijn voor jou om daaruit te komen. 13 dagen over tijd kondigde een slijmprop toch jouw komt aan. Ik hoefde niet naar het ziekenhuis.‘s Nachts om 12 uur vloog ik van de eerste wee zowat mijn bed uit. Wee, geen twijfel mogelijk. Het werd een nacht van spelletjes, wierook en muziek, tussen de weebedrijven door ‘s Morgens om acht uur om de 5 minuten. Windkracht 13. Rugweeën vanaf het begin. Het was geen pretje. Om 11 uur zei de vroedvrouw dat ik mijn krachten moest sparen, dat de weeën nog lang niet op volle kracht waren en dat ik het zo niet tot het einde zou halen. Ik had 3 cm ontsluiting. Ze ging weer weg, Mijn zusje zei tegen mij, laat je maar gaan, ze kent jou niet, jij kan dit wel aan. Dat was ik nodig had. Om  4 uur kwam ze weer en had ik volledige ontsluiting. Op naar de baarkruk, ik mocht gaan persen. Alsof ik die toestemming nodig had, hou dat maar eens tegen, het voelde alsof ik gevierendeeld werd. Van die middeleeuwse taferelen. Maar goed, er was geen weg terug. Controle tussendoor: de harttonen van de baby vielen weg. Het kind moest er met spoed uit. De vliezen waren nog steeds niet gebroken. Sabine, de vroedvrouw, heeft getracht de vliezen te breken. Voor het eerst in haar roemrijke carriere kwam ze er niet doorheen. Ze kreeg ze niet doorgeprikt. Ik werd met ijzeren hand tot snelheid gemaand. Geen tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan. Geen tijd te verliezen. En ja, het hoofdje was eruit, rats, vliezen nu wel open geritst, en daarna kwam tot mijn gigantische opluchting de hoofdmoot van zijn lijf in een vloeiende draaibeweging soepeltjes erachteraan. Ik werd uitgevloerd naar mijn bed begeleid, het kindje werd bij me gelegd. Een jongen: Job. Met de helm op geboren. Hij had in het vruchtwater gepoept en had dit ook nog opgedronken. Hoogstwaarschijnlijk was hij misselijk. Zijn temperatuur was wat laag en hij was een duidelijk overtijd kindje. Met een pipetje is zijn maagje even later leeggezogen, tegen de misselijkheid en hij moest voorlopig een mutsje op. De apgar score was 9.5 tot 10. Voor mij was het bakerpraatje waar. Alle pijn en moeite was ik snel vergeten, want ik had er een wereldwonder voor gekregen. Hij was het waard. Een paar dagen lang was hij slaperig. Met pipetjes moesten we zijn smaak een beetje stimuleren, want hij werd nu ook niet direct wakker om te drinken. Daarna was het een wakker kind, een kleine boeddha met een kaal koppie en heldere blauwe ogen. Hij deed het geweldig.