To be Me, is the best I can be

 

Geboortetrauma van Job

Ter illustratie het verhaal rondom het vergeten geboortetrauma van Job.

Omgaan met druk

Job is een eigenheimer die graag zijn eigen plan trekt. Zijn eigen wijsheid gaf en geeft hem een interne routeplanner en een tijdbalk voor leren in zijn eigen tijd. Om die reden is er bewust gekozen voor Montessori onderwijs. Een van de ideeën van Maria Montessori, grondlegster van dit onderwijssysteem, is dat kinderen lesstof aangeboden krijgen in leergevoelige perioden en dat ze deels in eigen tempo werken. De  verwachting was dat deze manier van leren voor hem de aangewezen vorm was. Dat was niet het geval. Vanaf dag één vond hij het schoolgebeuren niet interessant. Met volle tevredenheid over de school, zagen de ouders Job inzakken in een passiviteit die ze niet bij hem vonden passen. Ook buiten school ging het niet altijd meer vanzelf. Job had een tomeloze energie als iets hem aansprak. Drie uur op de schaatsbaan en hij werd niet moe. Zijn motor was weer opgeladen. Een dagje Linnaeushof (speeltuin) en de tank was weer gevuld. Vijf minuten lopen naar een winkel en hij was al uitgeput. Fietsen naar een meertje, dat ging als vanzelf, een doel dat hem niet aanstond maakte dezelfde afstand echter snel te zwaar. En dan de school. Het kind dat werd zelfs ziek. Na enig gepuzzel bleek hij de ziekte van Pfeiffer te hebben in groep 2. Een jaar later een longontsteking en later nog één. Het kostte moeite om Job te bewegen om iets te doen dat hij minder leuk vond. ‘Nee’ werd afgewezen door zijn lijf. Job was niet onder druk te zetten. Op school gaven ze aan een beetje competitiedrang wel goed voor hem vinden. Schiet eens op, kom op, beetje meer; normale ouderlijke stimulans, schoot zijn doel voorbij.

Het schoot hem lek. Bij toeval kwamen we erachter waar deze weerstand was ontstaan. Bij zijn geboorte! 

Job's moeder vertelt over zijn geboortetijd 

Die bewuste kerstavond 1996 in de Mendelsonzimmer in Chateau Gûtch, Luzern, speelden de violen. Een romantische avond met kerstconcert en 5-sterren diner. Twee dromen in de nacht deden van jouw komst gewag.  Op 7 januari van het volgende jaar werd ik om 4 uur ‘s nacht wakker. Ik zocht naar iets te eten. Het werden 2 mandarijnen en een bakje yoghurt. Nog nooit was ik midden in de nacht mijn bed uit gekomen voor eten. De test bevestigde jouw komst. Je was welkom. Je voelde sterk en heel gezond. In mijn zwangerschapstijd heb ik geen testen laten doen, zelfs geen echo. Wij, je vader en ik, hadden besloten dat je welkom was, hoe je ook ter wereld zou komen. Dat is de keuze die wij maakten.