To be Me, is the best I can be

Voorbeelden: 

In de buik: Een vrouw gaat terug naar herinneringen voor de geboorte. Beelden van doodskoppen dringen zich op. Focus op de doodskoppen brengt haar in contact met verdriet. Er is veel verdriet om haar heen. De vader en de broer van haar moeder zijn overleden in de 2 maanden voorafgaand aan haar geboorte. Het verdriet en de pijn van de moeder hebben de vreugde van nieuw leven overschaduwd. Deze dame was ongeveer 40 en droeg die schaduw al een leven lang met zich mee. 

De geboorte: Hoe is het om in welke 'strijd' dan ook bont en blauw het strijdterrein te verlaten?Stel u even voor hoe het is om de baby te zijn die het volgende geboorteproces meemaakte: Jonas was een gewichtige baby en werd op natuurlijke wijze geboren. Zwangerschap was weldadig, voor moeder en kind. Negen maanden vrij rondgedobberd in die veilige baai van zachtheid. De bevalling verliep goed, totdat hij vast kwam te zitten. Hij zat een tijd klemvast. Hij werd paars geboren. Niet vanwege zuurstofgebrek, maar door de druk. Als ik me dit voorstel, me even inleef in zo een kleine wurm, dan voel ik pijn, frustratie en misschien wel boosheid. Een behoorlijk rot-op gevoel. Liever geen druk van buitenaf misschien, een hoog 'ik bepaal het zelf' gehalte zou hier kunnen ontstaan. Natuurlijk is iedereen blij dat de bevalling achter de rug is en het kind, afgezien van wat butsen, gezond en wel ter wereld is gekomen. Natuurlijk. Maar heeft het kind misschien iets extra’s nodig om deze pijnervaring te kunnen verwerken? 

Na de geboorte: Als de borstvoeding geen voedingswaarde heeft, lijdt de baby honger. Dit is een levensbedreigende situatie voor het kind. Eerste ervaring met voeding is het levensbedreigende tekort. Hoe groot is de paniek van een baby? Is de oplossing van het probleem, in de vorm van bijvoorbeeld overgaan op flesvoeding, genoeg voor het kind om dit emotionele trauma te verwerken? Of blijft eten levenslang een thema gekoppeld aan angst voor tekort?