To be Me, is the best I can be

Gevraagd: Persoonlijke verhalen of herinneringen van emotionele trauma’s uit de taalloze tijd van voor de geboorte, tijdens de geboorte zelf en uit het eerste levensjaar en mogelijke doorwerking op de sociaal- psychische ontwikkeling en de levensloop. Beschrijvingen van ouders over hun kinderen worden ook op prijs gesteld.

IMG 1302Ik wil een boek schrijven over de emotionele trauma’s die kinderen opdoen voor de geboorte, tijdens of na. De tijd dat kinderen nog niet kunnen uitleggen wat er aan de hand is, maar wel degelijk emoties kunnen voelen. Als vervolg hierop wil ik een kinderboek schrijven vol verhaaltjes die uitnodigen om met dit soort emoties om te gaan.

In de baarmoeder is het tastzintuig het eerste zintuig dat zich ontwikkelt. Voelt het goed of voelt het niet goed. Wil ik ernaar toe, wil ik ervan weg. In de tijd dat de oortjes en ogen nog niet functioneren zou het goed kunnen zijn dat wat gevoeld wordt nog meer indruk maakt. Ik ben ervan overtuigd dat een kind vlak na de geboorte geen ‘tabula rasa’ is (onbeschreven blad papier). Dat weet een kind toch niet, dat voelt de baby niet bewust; vergis je niet. Je houdt een kind niet voor de gek. Een kind pikt veel meer op dan wordt aangenomen.

Een foetus in de buik kan angst voelen, verdriet, eenzaamheid, pijn, van zichzelf en van de moeder. Kan verantwoordelijkheid voelen, zich afgewezen voelen of ongewenst.

Voor de verwerking van trauma’s is de ander van belang. Het uiten van emoties, gehoord worden en bevestigd door de ander, is voorwaarde voor het herstel van het trauma.